Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

(Χαράλαμπος Νικολής) x 3.

Κατά σειρά ηλικίας, ο Χαράλαμπος Νικολής του Αντωνίου (και 1, 2), ο παππούς, και οι εγγονοί, ο Χαράλαμπος Νικολής του Θανάση και ο Χαράλαμπος Νικολής του Λάμπρου, πριν από λίγες μέρες.

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2017

Ο Λουκιανός, ο πίνακας του Αετίωνα και η απόδοσή του από τους Ραφαήλ και Σοντόμα.




Στην εισαγωγή (ή έκφραση όπως ονομάζεται το είδος του λόγου στη ρητορική) του Λουκιανού «Ἡρόδοτος ἢ Ἀετίων», το ολιγοσέλιδο κείμενο που εκφώνησε στη Μακεδονία, σε ακροατήριο Μακεδόνων, συνδέει συνειρμικά το μεγάλο ιστορικό από την Αλικαρνασσό Ηρόδοτο με το ζωγράφο Αετίωνα, διότι με τον τρόπο που ο πρώτος σκέφτηκε να γνωστοποιήσει το έργο του, να το παρουσιάσει δηλαδή στο πανελλήνιο κοινό των Ολυμπιακών Αγώνων, έτσι κι ο Αετίωνας τον σπουδαίο πίνακά του που απεικόνιζε τους γάμους του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τη Ρωξάνη, τον εξέθεσε και αυτός στη διάρκεια των Ολυμπιακών, και έκανε τόση εντύπωση, που ένας από τους Ελλανοδίκες, ο Προξενίδας, τον πήρε για γαμπρό του, του έδωσε την κόρη του.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Δυο λόγια για το Μισθοφόρο από την Εύα Μαθιουδάκη στο fb.

Να εδώ στο γραφειάκι μου σήμερα τέλειωσα το βιβλίο του Αντώνη Νικολή "Ο θάνατος του μισθοφόρου", Εκδόσεις Το Ροδακιό.
Δεν μιλώ σαν ειδικός.
Ως αναγνώστρια όμως το βιβλίο αυτό με καθήλωσε, με δυσκόλεψε, με φουρτούνιασε.
Πρώτα πρώτα ο Αντώνης είναι ένας ευσυνείδητος και χαρισματικός δουλευτής του λόγου. Αλλά κυρίως τίμιος και παστρικός, τον θαύμασα!
Ένα έργο που η μυθοπλασία έρχεται από πολύ μακριά. Από το σπέρμα της αρχαίας τραγωδίας, από την ενοχή των υποκειμένων...
Ένα μυθιστόρημα με καρδιά, με χυμούς και αγνότητα με εκφραστική τελειότητα που αποδραματοποιεί το ομοφυλοφιλικό περιβάλλον και ξεφεύγει από τους αυτοπεριορισμούς του.

Λουκιανού: Λεξιφάνης / Μάλιστα δὲ Χάρισι καὶ Σαφηνείᾳ θῦε.



Ο Λεξιφάνης, στο ομώνυμο κείμενο του Λουκιανού, είναι ένας υπεραττικιστής, ακραίος αρχαϊστής, στην πραγματικότητα ένας άμουσος και αγράμματος που επιδεικτικά χρησιμοποιεί στην ομιλία του πολλούς αρχαϊσμούς – βαρβαρισμούς. 
Τον Λεξιφάνη αναλαμβάνουν να θεραπεύσουν ο Λυκίνος, –Λυκίνος, το φιλοσοφικό ψευδώνυμο του ίδιου του Λουκιανού-, και ο γιατρός Σώπολις, ο οποίος τού δίνει να πιει καθαρτικό φάρμακο, (που καθώς το καταπίνει από το γουργούρισμα νιώθει σαν να καταπίνει εγγαστρίμυθο), με αποτέλεσμα απ’ όλες τις εξόδους του σώματος να αποβάλλει ακραίους λεκτικούς τύπους, όπως το μῶν και το κᾆτα και το ἦ δ’ ὃς κ.τ.ό.

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Λουκιανού: Ἑρμότιμος ἢ περὶ αἱρέσεων / απόσπασμα.



Ο Ἑρμότιμος ἢ περὶ αἱρέσεων, ο εκτενέστερος διάλογος και έργο του Λουκιανού, αναφέρεται στο προσφιλές στο συγγραφέα ζήτημα της συνέπειας ανάμεσα στις θεωρητικές αναζητήσεις και τον πρακτικό βίο των φιλοσόφων του καιρού του. 
Ο Ερμότιμος, ένθερμος οπαδός της Στωικής φιλοσοφίας, συζητάει με τον Λυκίνο, -Λυκίνος, το φιλοσοφικό ψευδώνυμο του ίδιου του Λουκιανού-, τους λόγους που τον οδήγησαν στη συγκεκριμένη φιλοσοφική αἵρεσιν (επιλογή). Αν η απάντηση είναι η εὐδαιμονία (που τη συναπαρτίζουν μεταξύ των άλλων η πραότητα, η αοργησία, η γαλήνη, ό,τι τέλος πάντων ευαγγελίζονται οι Στωικοί), τότε ματαιοπονεί, τον πείθει ο Λυκίνος, καθώς ουδείς την κέρδισε ή θα την κερδίσει -ας παρατηρήσει προσεκτικότερα τον ίδιο το δάσκαλό του-, κι ας μη χάνει άδικα τον καιρό του. 
Το παρακάτω (παρ. 11) αποτελεί ενδεικτικό απόσπασμα.

ΕΡΜΟΤΙΜΟΣ: Δεν έχω χρόνο, Λυκίνο, να πιάσω κουβέντα μαζί σου γι’ αυτά. Σπεύδω κιόλας αμέσως ν' ακούσω το δάσκαλό μου, μην και μείνω εντελώς πίσω, κι ύστερα δεν τον καταλαβαίνω.

ΛΥΚΙΝΟΣ: Ψυχραιμία, φίλε μου. Για σήμερα ανακοινώθηκε ακύρωση του μαθήματος. Επομένως, μην μπεις άδικα στον κόπο.

Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2017

Ο θάνατος του μισθοφόρου / αναφορά στο The Books’ Journal.

The Books' Journal (τεύχος 72, Δεκέμβριος 2016, σελ. 60), στα "Βιβλία για τα Χριστούγεννα / επιλογή με εκδόσεις που αξίζει να διαβάσετε", πάλι από την Κατερίνα Σχινά, που επαναδιατυπώνει την πρώτη παράγραφο από την εκτενή κριτική της στην Καθημερινή της 20 Νοεμβρίου 2016
"Αντώνης Νικολής, Ο θάνατος του μισθοφόρου. Το σώμα που απολαμβάνει, το σώμα που υποφέρει, το σώμα που φθίνει, πεθαίνει, αποσυντίθεται∙ η ερωτική επιθυμία και η σεξουαλική αναμέτρηση -στον έναν πόλο της οποίας ακτινοβολεί ο θρίαμβός της και στον άλλο καραδοκεί η μοναξιά της∙ το απρόοπτο, που καταλύει τη γραμμικότητα του βίου, ανατρέπει κανονικότητες, μεταμορφώνει την καθημερινότητα σε μια ηθική και πνευματική κόλαση∙ η αγωνία και η βαθύτατη θλίψη της ενοχής∙ η ανάγκη για τιμωρία∙ ο πόθος για αυτοεκμηδένιση: θέματα που αλληλοσυμπλέκονται στο μυθιστόρημα του Αντώνη Νικολή, άλλοτε λανθάνουν στην επιφάνεια της αφήγησης και άλλοτε κυριαρχούν καταλυτικά, σε μια γραφή ελαστικής υφής που αγγίζει τα άκρα, αναδιπλώνεται, αυτοαναφλέγεται, εκρήγνυται. Κ. Σχ."

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2017

Λουκιανού: Δημώνακτος βίος, Νιγρῖνος, Συμπόσιον ἢ Λαπίθαι.

Τρία από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα του Λουκιανού, η βιογραφική πραγματεία του Κυνικού Δημώνακτα, οι απόψεις του Νεοπλατωνικού Νιγρίνου, και η καυστική διακωμώδηση ενός συμποσίου με παρόντες πολλούς κάθε σχολής και λογής φιλοσόφους του καιρού του.
Στο πρώτο, η ζωή και η προσωπικότητα του Κυνικού Δημώνακτα, Κύπριου στην καταγωγή, περίπου σύγχρονου του Λουκιανού, καταγόμενου από εύπορη οικογένεια, που μαθήτευσε ανάμεσα σε άλλους και στον Επίκτητο, και που, εκλεκτικός, ακολούθησε τον τρόπο της ζωής του Διογένη του Σινωπέα, ενώ θαύμαζε τον Σωκράτη και τον Αρίστιππο. Ο άνθρωπος διέθετε εκτός από ακεραιότητα, παρρησία και εξαιρετικό χιούμορ. Όταν ένας φίλος τού είπε, «Πάμε, Δημώναξ, στο Ασκληπιείο να προσευχηθούμε για το γιο μου», του απάντησε, «Προφανώς θα τον έχεις για πολύ κουφό τον Ασκληπιό, να μην μπορεί ν’ ακούσει τις προσευχές μας κι από δω» (παρ. 27). Σε κάποιον που τον ρωτάει αν τρώει κι αυτός γλυκά με μέλι, του απαντά, «Γιατί, έχεις την εντύπωση ότι οι μέλισσες παράγουν το μέλι τους μόνο για τους ανόητους;» (παρ. 51). Και στον ανθύπατο που έκανε αποτρίχωση στα πόδια και στο σώμα όλο με πίσσα, και που γι’ αυτό ένας Κυνικός ανέβηκε σε βράχο και τον έκραζε κίναιδο, κι ο ανθύπατος έξαλλος ετοιμαζόταν να τον τιμωρήσει με βουρδουλιές κι εξορία, ο Δημώνακτας, περαστικός από κει, του συνέστησε να δείξει επιείκεια, γιατί κάτι τέτοια, γενικά την ελευθεροστομία, τα συνηθίζουν οι Κυνικοί. Ωραία, αλλά κι αν συνεχίσει να με κοροϊδεύει, τι του αξίζει να πάθει, ρωτάει ο ανθύπατος. Ε, τότε, να διατάξεις, του απαντάει κι ο Δημώνακτας, να αποτριχωθεί κι αυτός με πίσσα.

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Αμηχανία.


Αλλά και δοκιμασία για όσους σεβόμαστε τη μεγαλύτερη σύγχρονη δημοκρατία. 

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Συμπόρευση Νέας Δημοκρατίας και Δράσης: μια πολύ καλή είδηση.


Φιλελεύθερος και υπερήφανος θιασώτης του Μένουμε Ευρώπη, επίσης παλιός δρασίτης, και μετά τις εκλογές για τον Κυριάκο Μητσοτάκη μέλος της Νέας Δημοκρατίας, δεν μπορώ παρά να χαίρομαι για τη σημερινή ανακοίνωση της συμπόρευσης.

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Samba Lelê - Barbatuques.


Samba Lelê. Από το βραζιλιάνικο φωνητικό συγκρότημα Barbatuques. Είναι αυτοί που τραγουδούν το Beautiful Creatures στο Rio 2.

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Οιωνός και μάλιστα αίσιος.




Από το δωμάτιο νοσηλείας του πατέρα μου στον τέταρτο όροφο του Ευγενίδειου Θεραπευτηρίου επί της Παπαδιαμαντοπούλου, από το πλατύ παράθυρο – οθόνη που κοίταζε στο πλάι το Αιγινήτειο, αλλά και το Μέγαρο Μουσικής και πέρα ως το Λυκαβηττό, αφηρημένος όπως ήμουνα, οι ώρες κυλούσαν, ο μπαμπάς ανέρρωνε, κάνω μια, ανεβάζω το βλέμμα, τι να δω. Κάτι σκούρα πράσινα πουλιά με το σουλούπι του παπαγάλου, σ’ ένα σχηματισμό περίπου είκοσι, να φτερουγίζουν στο βάθος –δεν μπορούσα να διακρίνω με σιγουριά. «Είναι δυνατόν, παπαγάλοι ελεύθεροι στην Αθήνα;» Ο πατέρας μου μειδίασε. Δεν είχε ώρα ξύπνιος από τη νάρκωση για την αφαίρεση της χολής (χολοκυστεκτομή, η ωραία σύνθετη λέξη των γιατρών), ούτε ήξερε για την υποψία κακοήθειας που εκκρεμούσε να διερευνηθεί -βιοψία που έκρινε παραπάνω από αναγκαία ο πολύ καλός χειρουργός του και φίλος Γιώργος Πέρος.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Καὶ ἡ ἔτι φαιδροτέρα…


Μέχρι στιγμής οι μόνες εφημερίδες που συμπεριέλαβαν το Μισθοφόρο στις λίστες / προτάσεις τους για τα βιβλία της χρονιάς ήτανε η Εφημερίδα των Συντακτών (11-12-2016) και η χτεσινή Αυγή. Μ' άλλα λόγια ζω το τι μπορεί να προσδοκά ένας συγγραφέας, διαπρύσιος φιλελεύθερος, στη χώρα της φαιδρᾶς πορτοκαλέας (καὶ τῆς ἔτι φαιδροτέρας δεξιᾶς της), από τους… ομοϊδεάτες του, πλην ομοφοβικούς και Βαλκάνιους και θλιβερούς επαρχιώτες του κόσμου τούτου.    

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Βιβλία που ξεχώρισαν τη χρονιά που φεύγει / Αυγή, 25-12-2016.




Στη χτεσινή Αυγή, ο Δημήτρης Χριστόπουλος (και πάλι) συναριθμεί το Μισθοφόρο στα «Βιβλία που ξεχώρισαν τη χρονιά που φεύγει». Σημειώνει:   
«Ο Αντώνης Νικολής ολοκληρώνει την τριλογία του (“Διονυσία, Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα”) με το καινούργιο μυθιστόρημά του “Ο θάνατος του μισθοφόρου” (εκδ. Το Ροδακιό), ένα βιβλίο απαιτητικής πεζογραφίας όχι μόνο λόγω της τεχνικής της γραφής του αλλά και για τον προβληματισμό που εγείρει. Ένα βιβλίο-ύμνος στο σώμα, με το σώμα της γραφής· για το σώμα που ανήκει μόνο σε μας, που (απ)ελευθερώνεται, που ερωτεύεται με ή χωρίς σεξουαλική επιθυμία, που συνουσιάζεται, που πεθαίνει.»

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

«Ο μισθοφόρος» του Αντώνη Νικολή είναι ανάμεσά μας.



«Ο μισθοφόρος» του Αντώνη Νικολή είναι ανάμεσά μας

Ο πολυγραφότατος κι όμως άκρως λεπτολόγος συγγραφέας μας έδωσε το καινούργιο αξιοδιάβαστο μυθιστόρημα «Ο θάνατος του μισθοφόρου», από τις εκδόσεις «Το Ροδακιό»


O Αντώνης Νικολής μού έδωσε τη συνέντευξη που ακολουθεί στο «συνήθη τόπο του εγκλήματος», το καφενείο «Πανελλήνιο».

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η Ρούλα Γεωργακοπούλου στο fb για το Μισθοφόρο.

Η δημοσιογράφος και θεατρική συγγραφέας σημείωσε στο χρονολόγιο / fb για το Ο θάνατος του Μισθοφόρου, σήμερα: "Σε μια εποχή που η λογοτεχνία, ακόμη και το θέατρο, "αποδομούν" τη γλώσσα ενώ στην πραγματικότητα την αποστρέφονται, που καμώνονται τον αισθησιασμό ενώ στην πραγματικότητα τους είναι άγνωστος, το μυθιστόρημα "Ο θάνατος του μισθοφόρου" του Αντώνη Νικολή με έφερε στα ίσα μου. Οι τολμηροί να το τολμήσετε."
Είχε γράψει και για τη Διονυσία: 1, 2.

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Ο θάνατος του μισθοφόρου – τρεις αναφορές.



The Greek Report, 1-12-2016, Slow read: στο κίνημα των αναγνωστών, πάλι από την Κατερίνα Σχινά:
«Ένας μοναχικός μεσήλικας, καθηγητής στο γυμνάσιο, συναντάει τυχαία ένα νεαρό επαγγελματία οπλίτη. Η σχέση τους εξελίσσεται σε εμμονή∙ η συνάντησή τους σε ένα μοιραίο ατύχημα. Με αυτήν την ιστορία ως βάση, ο συγγραφέας ξεδιπλώνει μια κατάδυση στα ερέβη της ενοχής και της οδύνης. Με γλώσσα ασπαίρουσα από την ένταση, αλλά χωρίς κανένα μελοδραματισμό ή αισθηματολογία, αποτυπώνει την αλήθεια του ευάλωτου εαυτού, που παραπαίοντας χάνει τα όρια ανάμεσα στο αληθινό και το υπερβατικό, για να αυτοεκμηδενιστεί στο τέλος.»

Εστία, Σάββατο – Κυριακή 3 – 4 Δεκεμβρίου 2016, κριτική από τη Χαρίκλεια Γ. Δημακοπούλου:

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Λουκιανού: Πλοῖον ἢ εὐχαί.

Έργο διαλογικού χαρακτήρα -διάλογο φιλοσοφικού περιεχομένου είχε την πρόθεση να γράψει ο Λουκιανός-, όμως η τελική του αξία έγκειται και πάλι στην κομψότητα του ύφους και στο βαθμό που χρονογραφεί με τη δική του σκωπτική ειρωνεία ανθρώπους και αντιλήψεις του καιρού του. Μία παρέα τεσσάρων ανδρών, ο Λυκίνος (το φιλοσοφικό ψευδώνυμο και η εξελληνισμένη εκδοχή του ονόματος του Λουκιανού), ο Αδείμαντος ο με τὴν κουρὰν ἐν χρῷ / με το ξυρισμένο κεφάλι, ο Σάμιππος και ο Τιμόλαος.

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

Λουκιανού: Ἀληθῶν διηγημάτων Α καὶ Β.




Μοιάζει με παρωδία τερατολογικών αφηγήσεων, απίθανων φαντασιοκοπημάτων που ενίοτε στα χρόνια του Λουκιανού παρουσιάζονταν ως ιστορικά κείμενα, ιδίως τα αναφερόμενα στα άκρα του τότε γνωστού κόσμου, όπως στην Ινδία των ελληνιστικών - αυτοκρατορικών χρόνων. Θα μπορούσε ίσως η διήγηση αυτή να συμπεριληφθεί, όπως εισηγούνται κάποιοι, στο αρχαίο μυθιστόρημα: είναι παρόντα τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του, η δεύτερη σοφιστική, βέβαια, από τον Όμηρο ως τον Σωκράτη, αμφότερους να εμφανίζονται αυτοπροσώπως μάλιστα, και όχι οι μόνοι από τους αρχαίους, επίσης η περιδίνηση του ατόμου σ’ έναν κόσμο οριστικά αβέβαιο και επισφαλή κ.ά. Νομίζω, όμως, ότι και πάλι βρισκόμαστε μπροστά στη δυσκολία του αν μπορεί να καταχωριστεί στη λογοτεχνία και ποιο από τα έργα του Λουκιανού. Παρωδεί, διακωμωδεί, σαρκάζει, όμως τη λογοτεχνία τόσο στα διαλογικά κείμενα όσο και στα αφηγηματικά -τη εξαιρέσει, και εφόσον του αποδοθεί, του «Λούκιος ἢ ὄνος»-, μοιάζει να τη χρησιμοποιεί προσχηματικά, να μην τη φιλοδοξεί καν πραγματικά. Είναι ο φλεγματικός και με χιούμορ διανοούμενος του καιρού του, ο καλλιεργημένος και πνευματώδης σοφιστής, που περιδιαβάζει και που με το δικό του σκωπτικό ύφος γελάει με το στόμφο, τη φλυαρία, την ανοησία των συγχρόνων του.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Οι μαρτυρίες.



Αν ξέραμε τι σημαίνουν ανθρώπινα δικαιώματα, τι διάκριση εξουσιών, τι συνταγματικό πολίτευμα, δε θα χρειαζόμαστε τις μαρτυρίες από τα κολαστήρια της μιας ή της άλλης ιδεοληψίας. Βέβαια, οι Έλληνες, ας μη μας διαφεύγει και αυτό, περισσότερο από ιδεοληπτικοί είμαστε πονηροί. Προτιμούμε να υπάρχει ένα κάποιο αντίπαλο δέος στην πραγματικότητά μας, οι ποικίλοι κομμουνισμοί ας πούμε, προκειμένου να εκβιάζουμε το γκουβέρνο για αργομισθίες, για λογής παροχές, κυρίως για να μας χρησιμεύει ως όπλο στον υπέρ πάντων αγώνα μας, στο πώς θα διατηρήσουμε δηλαδή το παράσιτο τεράστιο κράτος κατά το δυνατόν αλώβητο. Τάχα αγνοούμε ότι ο Ραούλ Κάστρο, ακριβώς ελλείψει συντάγματος, ελευθεριών, δικαιωμάτων, απέλυσε μισό εκατομμύριο δημόσιους υπαλλήλους με αποζημίωση το… σοσιαλιστικό μισθό ενός μήνα μόνο, ήτοι περί τα δεκαπέντε δολάρια (με τις τιμές των αγαθών, όταν υπάρχουν, περίπου ίδιες με απέναντι στο Μαϊάμι), και δεν άνοιξε ρουθούνι, δεν ακούστηκε κιχ –επιτρέψτε μου τις δύο στερεότυπες φράσεις.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Απέχθεια.

Απέχθεια

...κι ανάθεμα στη μνήμη του νεκρού δικτάτορα






Αν τυραννία σημαίνει κατάργηση της όποιας διάκρισης των τριών εξουσιών, το μη συνταγματικό καθεστώς δηλαδή, (οι ίδιοι νομοθετούν – κυβερνούν – δικάζουν), στην απεχθέστερη μορφή της, στα κουμμουνιστικά καθεστώτα, δεν είναι μόνο οι τρεις εξουσίες που ασκούνται από τους ίδιους, αλλά τους ανήκει επιπρόσθετα και ο ολοκληρωτικός έλεγχος στην οικονομία. Η ασφυξία, η απόλυτη απουσία της ελευθερίας μ’ άλλα λόγια. Αν, φέρ’ ειπείν, στις δυτικού τύπου δικτατορίες είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας είτε ως υπάλληλος σε ιδιωτική επιχείρηση μπορεί κάποτε να επιβιώσει λάθρα ένας αντιφρονών, στα κομμουνιστικά ακόμα και αυτό είναι αδύνατον. Δεν είναι για άλλο λόγο τόσο ανθεκτικά στο χρόνο, τόσο φονικά, αλλά και τόσο διαβρωτικά στις δομές και τις αξίες των κοινωνιών τους.